| |
İnsanımız Var (Ey Sofu) | ilm-i irfanın Bizce deÄŸeri yok kuru davanın Bunun için bize gel sıkma canın Hep dinlere önder vicdanÄ |
| |
İnsanın Uzayda İli Ben Olsam | uğrasam Örnek alıp birer birer toplasam Arı kovanında balı ben olsam İlimler yaratan ilim alimi< |
| |
İnsanlar Kendini Bilebilseydi | ydi Belki de dünyada hayvan kalmazdı Hayvanlar yabanda sürüsüyünen Geçinemez biri birisiyinen |
| |
İnsanlığa Hizmet İbadetimdir | Hakk a pek yakınım her dem niyazım Aşk ile divane elimde sazım Buna sebep dosta muhabbetimdir İbr |
| |
İnsanlık Görmemiş İnsan İçinde | kendinde bulunur Kulağında zilli çalker çalınır Yoldan geçen kervan sanır zavallı |
| |
İnsanoğlu Şu Dünyaya Aldanma | z gülecek Dadaloğlu m dünya kime kalacak Nuş-i Revan-ı Adil e kalmadı |
| |
İnsanoğlu Yanlış Giden | viyle Kimi Hakk ı buldu dostum Divani yim bu an gitsin Dostluk gelsin kinler bitsin Sen yiğitsin |
| |
İnsanoğluna Sesleniş | n hepsi hiçten ibaret Abdülvahap ister ulu han olsan İster yaşlı ister bir civan olsan Dünyaya hà |
| |
İntizar Çektiğim Hupların Merdi | çıkmadık candan Yükledip tayını konduğu handan Ömrümün kervanı göçmeden gel gel İntizar |
| |
İntizar Eylerim Yare | e desin bana Değilim deli divana Bilsin ki yar şu cihana Sanmasın ki küsmüşüm ben Sevdiğimi |