| |
Yine Müjde Kıldı Sultan-ı Nevruz | verir cihana bular Hep eridi karlar revani sular Irmaklar bulandı mevc urdu derya Nergisin kalmadÄ |
| |
Yine Tamam Oldu Senenin Başı | eygamberin vasisini kodular Adına da Mervan adın dediler On iki imamı bir bir yediler Mazlumların ahÄ |
| |
Yoha Çıhıbdı | br>
Leylinin sevgisi Mecnun soraklı Allah cavanlarım «ay lav yu» deyir Heç kimin kimseden heberi yohdu |
| |
Yokluktur Encamı | yler akÅŸamı Felek bir pehlivandır kim ay ağın kimseler çelmez Sakın meydana at sürme bilirsin kur-Ä |
| |
Yoksul Dede | ah Taki naki imamlarin sivani hasan-ül Askeri cismin sultani Elinde zülfikar sahip zamani Vakit tamam |
| |
Yoksulluk (Anamdan Doğalı) | ledim yokluğu zengin göründüm Yavan yedim yırtık giydim büründüm Benim ile kardaş oldu yoksulluk < |
| |
Yoksulluk (Gezdirir Gurbet İleri) | k Sabah olur yola revan İş bulamaz gezer avan Aç kalır ekmeği yavan Bal ettirir bu yoksulluk | |
Yoksulun (Dünyaya Gelmeden) |
Yastığı şapkadır ceket yorganı Yavan ekmeğidir kuru soğanı Bir çuvalı vardır bur urganı K |
| |
Yoktur (Aşkın Divanesi) | lenim yoktur |
| |
Yol Nerde Kaldı | u bağ bahçe gitti bahçıvan Bülbülün konduğu gül nerde kaldı Eski günlerimiz bahar yaz idi |